Daar stond ik voorin de Johanneskerk te Utrecht-Overvecht op zondag 20 december. Klaar en bereid om bevestigd te worden tot ouderling van het pastoraat.
Een verdere stap in mijn weg met de Eeuwige. imageOoit begon die weg als kind in het gezin waarin ik opgroeide. Ik werd vertrouwd gemaakt met de rituelen en de bijbelse verhalen. Op de kleuterschool vond een kringgesprek plaats over wat je later wilde worden. Ik zei: “ik wil de mensen van de Here Jezus vertellen.” Hoe wist ik dit als kind? Was er toen al een richting in mijn leven bepaald? Als ik terug kijk op mijn leven, dan heeft deze gedachte die ik toen had zich alleen maar aangescherpt.
En nu was het dan zo ver dat ik ja kon zeggen op de vraag die mij afgelopen zomer gesteld werd of ik wil meewerken en meedenken over de toekomst van het pastoraat in onze geloofsgemeenschap.
Ik lichtte mijn keuze toe. Ik geloof, om het met woorden van Dag Hammarskjöld te zeggen, dat niet ik de weg kies, maar dat de weg mij kiest. De stap die ik hier zet, is er één waarvan ik voel: niet ik kies die weg, die weg kiest mij.
Door ouderling pastoraat te worden wil ik meewerken aan een kerk waarvan de scheidslijnen hopelijk vervliegen, waar de muren als het ware naar beneden worden getrokken en waar een open gemeenschap ontstaat van mensen die zoeken en die zich bewegen rond het Mysterie. Een kerk die zichtbaar is op de plek waar zij staat.
In die kerk zullen vormen aangeboden kunnen worden, waarin we leren en werken aan het medemens zijn in Gods naam. Doordat de gemeenschap kleiner en ouder wordt qua leeftijd, en doordat het niet meer zo vanzelfsprekend is om lid te zijn van een kerk, zullen we op zoek moeten naar andere vormen van pastoraat dan de gebruikelijke. Daar wil ik mijn gaven, kennis en vaardigheden van harte voor inzetten.”
Na het afleggen van een belofte dat alles wat mij in vertrouwen ter oren zal komen, dat ook te bewaren in mijn hart, ontving ik de zegen voor onderweg door handoplegging en woorden:
“Wees dan gezegend in je werk in de gemeente van Jezus Christus.
Laat de geest die Hem inspireerde ook over jou vaardig zijn.
Moge de liefde en de vreugde je daarbij nooit ontbreken.
Bewaar je vertrouwen in Hem die jou bewaart op al je wegen.”
Opnieuw denk ik aan woorden van Dag Hammarskjöld: “Ik weet niet wie – of wat – de vraag stelde. Ik weet niet wanneer zij gesteld werd. Ik herinner me niet dat ik antwoordde. Maar eens zei ik ja, tegen iemand – of iets. Vanaf dat moment heb ik de zekerheid dat het leven zinvol is en dat mijn leven, in onderwerping, een doel heeft.” Ook ik weet niet wanneer ik ja als eerste moment tegen de weg met de Eeuwige heb gezegd, alleen weet ik wel: dat ja heeft mij nooit meer los gelaten. Op mijn verdere weg zal ik dit ‘ja’ steeds weer vernieuwen en dit was zo’n moment.