Wat aandacht doet…

in gesprekIk sta in de lift van mijn appartement. Daar ontmoet ik een man in de lift. Ik realiseer me dat ik hem lang niet heb gezien. En doordat kenbaar te maken ontstaat er een gesprek. Het gaat niet goed met hem en zijn vrouw. Zij heeft een ernstige levensbedreigende ziekte en het is nog niet duidelijk of er een behandelplan mogelijk is en hoe dat behandelplan zal zijn. Hij staat onder stress door dit alles. Aan het eind van ons gesprek, vraagt hij mij of ik zijn vrouw wil opzoeken. Ik beloof het en een week later ga ik op bezoek. Ons gesprek gaat langs de randen van de kwetsbaarheid van het leven en hoe dáár je (kracht)bronnen in te vinden. Na een uur zijn we niet uitgepraat. Ze geeft aan verder te willen praten. Terwijl ze dat zegt, valt het mij op dat er ontspanning en glans op haar gezicht is gekomen.

Een ouder wordende vrouw belt mij op. Ze heeft mij al eerder gesproken in een schrijfweek die ik heb gegeven. Ik voel me zo onrustig van binnen. En ik wil er eens met iemand over praten. We maken een afspraak en de volgende week komt ze moeizaam lopend de praktijk binnen. Ze zit nog maar net en begint als een waterval te spuien. Ik onderbreek haar en vraag of ze de kaars aan wil steken omdat we mogen geloven dat het Licht ook in onszelf ontstoken wil worden. We zijn een momentje stil. Ik vraag haar vanuit de stilte in zichzelf te voelen wat nu aandacht vraagt. Dan vertelt ze hoe opgejaagd ze zich voelt door alles wat er in de wereld om haar heen gebeurt. Volwassen kinderen die geen woning en geen baan kunnen vinden, de grote volksverhuizing op deze aarde van mensen die op de vlucht zijn, de snelheid waarin het leven zich voltrekt. In het gesprek werd helder dat deze vrouw moeite heeft om om te gaan met de huidige situatie in de wereld. Het wakkert haar eigen onrust aan. Door het minder worden aan vitaliteit zoekt ze nu naar wat voor haar de moete waard is om voor te leven. En ook de vraag naar haar eigen waardigheid zal opnieuw bezien moeten worden. En voelt zij zich deel van een Groter Geheel (dat kan religie zijn) of verlangt zij daarnaar? Hoe kan ze daar kracht of steun uit putten? Ik luister naar haar, stel vragen en vat samen. Ik zie haar ademhaling rustiger worden, de gejaagdheid die zij uitstraalt lijkt tot rust te komen en er kan zelfs af en toe in het gesprek gelachen worden. “Ik ken eigenlijk niemand waar ik mijn diepste gevoelens eens mee kan bepraten. Ik heb het zo nodig!”, zegt ze aan het eind van het gesprek. Dat zie ik ook als ze opstaat. Ze veert uit de stoel en loopt kwiek naar haar auto, als ik haar nakijk bij het weggaan.

Zomaar een tweetal voorbeelden uit mijn praktijk van geestelijke begeleiding.  Het moge duidelijk zijn dat in geestelijke begeleiding uw of jouw levensverhaal centraal staat. Levensproblemen zijn vaak de springplank naar volgende stappen in het leven. Zij vragen om betekenisgeving. In geestelijke begeleiding zoeken we samen hoe je met het Goddelijke (het ultieme, het transcendente) kunt omgaan op zo’n manier dat het je leven richting geeft, dat je er door verandert. Het gaat erom wat jij zelf in het dagelijks leven van het Goddelijke – waar het uiteindelijk in religie omgaat – daadwerkelijk beleeft, hoe je daar op reageert en hoe deze wisselwerking uiteindelijk jouw leven vorm geeft.

Het gaat bij geestelijke begeleiding eerder om een vraag, om het vinden van een weg dan om het oplossen van een probleem.

Gisteren kwam ik opnieuw de man uit de lift tegen; hij bedankte mij nogmaals voor het gesprek met zijn vrouw en zei: “Het is geen toeval dat ik jou heb ontmoet!”